Πέντε αυτοκίνητα με διάσημα παρατσούκλια – Από τη «Χήρα» στο «Μόμπι Ντικ»

Υπάρχουν ολόκληρα τμήματα και δεκάδες άνθρωποι στους κόλπους των εταιρειών που ασχολούνται αποκλειστικά με την ονοματοδοσία των μοντέλων. Άλλοτε, οι προσπάθειες τους έχουν επιτυχία ενίοτε τεράστια και άλλοτε, αποδεικνύονται μια… παταγώδης αποτυχία.

Πρωτίστως, στόχος όλων, είναι να δημιουργηθεί ένα όνομα που να ταιριάζει με την εικόνα του μοντέλου, τα μηνύματα που αυτό θέλει να περάσει στον καταναλωτή και κυρίως να δοθεί ένα όνομα που να μην μπερδεύει το κοινό ώστε να του αποτυπωθεί εύκολα στη μνήμη.

Ο κανόνας θέλει τις εταιρείες να αξιολογούν μέσω ερευνών την απήχηση, την αντίδραση αλλά και την ευκολία στην προσφώνηση του ονόματος σε μεγάλη μερίδα του κοινού πριν προχωρήσουν στα… επίσημα βαφτίσια.

Τι γίνεται όμως όταν η εταιρεία καταλήγει στην ονοματοδοσία ενός μοντέλου, το λανσάρει στο κοινό αλλά το τελευταίο αποφασίζει να το αγνοήσει πλήρως χαρίζοντας του ένα άλλο όνομα ή πιο σωστά… ένα «παρατσούκλι»;  Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, είναι το Volkswagen Beetle.To οποίο δεν ονομάζονταν επίσημα Beetle (σκαθάρι δηλαδή) αλλά Type 1, ενώ εξίσου χαρακτηριστικό είναι αυτό της Citroen με την DS που άπαντες τη γνώριζαν και ως... βάτραχο. Πέρα όμως από τα προφανή ας δούμε και πέντε ακόμα παρατσούκλια ή ψευδώνυμα εάν προτιμάτε αυτοκινήτων που έγραψαν ιστορία.

Η Χήρα - Porsche 911 Turbo (930)

Το αυτοκίνητο είχε αρχικά αναπτυχθεί ως ειδική homologation έκδοση, ώστε η Porsche να μπορέσει να αγωνιστεί στα Group 4 και Group 5 της FIA. Η 930 Turbo ήταν μέρος μιας γενεαλογίας οχημάτων που περιλάμβανε επίσης και άλλα επιτυχημένα αγωνιστικά αυτοκίνητα, όπως την 934 και τη θρυλική 935.

Το αυτοκίνητο εφοδιάζονταν με έναν επίπεδο 6κύλινδρο κινητήρα 3,0 lt κι’ ένα τεράστιο τούρμπο. Εκείνη την εποχή, ήταν το ταχύτερο όχημα παραγωγής στη Γερμανία και από τα ταχύτερα στον κόσμο.

Το πρόβλημα, ήταν αλλού… Στον τρόπο που περνούσε η ωμή αυτή δύναμη στο δρόμο. Ως είθισται, οι 911 της εποχής, στις χαμηλές κυρίως ταχύτητες είχαν την τάση να υποστρέφουν, λόγω και του έξτρα βάρους από το μοτέρ πίσω. Για να διορθωθεί αυτή η υποστροφή έπρεπε ο οδηγός να «δώσει» γκάζι ώστε να επαναφέρει τα «μούτρα» στην επιθυμητή τροχιά.

Εκεί λοιπόν η 930 ήθελε «χέρια» και… ισορροπία στη δύναμη που θα ασκούσε κανείς στο δεξί πεντάλ. Το lag από το τούρμπο ήταν βίαιο και απότομο με αποτέλεσμα κάποιος που δεν διέθετε τις γνώσεις και την εμπειρία να δέχεται άξαφνα… «ξύλο». Η 930 με ελάχιστο παραπάνω γκάζι από υποστροφική γινόταν υπερστροφική! Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι πολλοί κάτοχοι της αδυνατούσαν εν τέλει να την ελέγξουν. Εξ’ ου και το παρατσούκλι… «η Χήρα».

Η παντόφλα – BMW Z3 Coupe

Από τα πιο ιδιαίτερα σχέδια της BMW ever. Είτε σου άρεσε «τρελά» είτε… τη σιχαινόσουν. Μέση λύση δεν υπήρχε. Έργο του Joji Nagashima, όπως και η Roadster έκδοση, το Z3 Coupe δεν είχε καμία αισθητική σύνδεση με κανένα άλλο αυτοκίνητο της BMW, όχι μόνο εκείνης της περιόδου αλλά ιστορικά. Για παράδειγμα, η ανοιχτή έκδοση είχε αρκετές πινελιές από τα vintage roadsters των Βαυαρών, όπως την 507.

Ο θρύλος μάλιστα αναφέρει ότι η Coupe version δημιουργήθηκε εν αγνοία των υψηλόβαθμων στελεχών της εταιρείας από ένα στοίχημα που είχαν βάλει μεταξύ τους οι μηχανικοί του πρότζεκτ με επικεφαλής τον Burkhard Goschel, τον άνθρωπο που ήταν επίσης υπεύθυνος για την εξέλιξη των πιο ιδιαίτερων προτάσεων στην BMW, από τη δημιουργία του πρώτου V12 κινητήρα της αυτοκινητοβιομηχανίας, έως τη X5 πρώτης γενιάς και την πανέμορφη αλλά «αποτυχημένη» εμπορικά Z8.

Το Z3 Coupe καθώς και η έκδοση M, η οποία ονομαζόταν M Coupe, κυκλοφόρησαν δύο χρόνια μετά τα ανοιχτά αδέλφια τους, κάτι που ίσως να ήταν κι ένας ακόμη λόγος για τις «ανάμεικτες» αντιδράσεις του κοινού σε ότι αφορά το στυλ τους.

Το μακρύ καπό σε συνδυασμό με το κοφτό και σχετικά ψηλό πίσω μέρος (αργότερα η αυτοκινητοβιομηχανία έκανε μόδα αυτού του τύπου τα αμαξώματα ονομάζοντας τα shooting brake) σε πολλούς θύμιζαν δυο διαφορετικά αυτοκίνητα και στους περισσότερους… παπούτσι ή παντόφλα. Στη Γερμανία την αποκαλούσαν «turnschuh» ή αθλητικό παπούτσι, ενώ οι αγγλόφωνες χώρες τη φώναζαν «Clown Shoe». Προσωπικά μιλώντας, την έβρισκα και τη βρίσκω κουκλάρα, ήταν αναμφίβολα αμαξάρα (η M απόλυτη εντελώς, ήθελε προσοχή) και πλέον είναι και από τα πιο σπάνια μοντέλα που θα δει κανείς έξω στο δρόμο, με τους λίγους ιδιοκτήτες της να την πωλούν όσο... τους καπνίσει. 

Το Σφυρί - Mercedes-Benz 300E 5.6/6.0 AMG

Πολύ πριν η AMG γίνει μέρος της Mercedes-Benz, ήταν μια μικρή εταιρεία που λειτουργούσε ως ανεξάρτητος βελτιωτής, ο οποίος καταπιάνονταν με τους αγώνες σημειώνοντας -ειδικά για το μέγεθός της- μεγάλες επιτυχίες.

Η 300E 5.6 AMG και λίγο αργότερα η 300E 6.0 AMG, υπήρξαν για πολλούς, τα αυτοκίνητα που άλλαξαν το ρου του οίκου. Κυκλοφόρησαν το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 και βασίστηκαν στο Mercedes W124 sedan και το C124 Coupe, με την AMG να δίνει ρέστα σε επίπεδο εξέλιξης, μετατροπών και εν τέλει… επιδόσεων.

Όσοι οδηγούσαν αυτές τις εκδόσεις κατέβαιναν από τα αυτοκίνητα έντρομοι… Ήταν τέτοια η ωμή δύναμη που βίωναν κάθε φορά που βύθιζαν το πόδι τους στο γκάζι, σα να τους χτυπούσε κάποιος στο κεφάλι με σφυρί!

Ούτε καν η μεταγενέστερη Mercedes-Benz E 500 που κατασκευάστηκε από την Porsche δεν μπορούσε να προσφέρει παρόμοιες επιδόσεις και αίσθηση. Ο V8 κινητήρας των 6,0 λίτρων είχε χαρίσει στο «Σφυρί» τον τίτλο του πιο ισχυρού sedan στον πλανήτη, με την AMG να βάζει κόφτη στο μοντέλο στα 300 km/h.

O Μόμπι Ντικ - Porsche 935/78

H Porsche 935/78 πήρε το όνομά της από την πιο διάσημη φάλαινα που πρωταγωνίστησε στο μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Χέρμαν Μέλβιλ το 1851. Είναι χωρίς αμφιβολία έναν από τα πιο ακραία και εντυπωσιακά στην όψη αγωνιστικά αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν ever.

Το «78» στο όνομά της προέρχεται από τη χρονιά που παρουσιάστηκε, με το παρατσούκλι «Μόμπι Ντικ» να της απονέμεται εξαιτίας του χαρακτηριστικού λευκού χρώματος της (με τα πανέμορφα logo της Martini Racing) και φυσικά λόγω των φτερών και της ουράς, που θύμιζαν σε όλους… φάλαινα που σκίζει τα νερά.

Όπως άλλωστε θα γνωρίζουν και όσοι έχουν διαβάσει το διάσημο μυθιστόρημα, ο «Μόμπι Ντικ», πήρε το όνομά του από μια πραγματική αλμπίνο φάλαινα η οποία ήταν εντελώς λευκή αντί για το συνηθισμένο μπλε γκρι που έχουν οι φάλαινες φυσητήρες.

Επιστροφή στα δικά μας όμως. Το αμάξωμα της 935/78 είχε σχεδιαστεί έτσι, όχι για να θυμίζει φάλαινα αλλά για αεροδυναμικούς σκοπούς, ενώ ήταν και η πρώτη υδρόψυκτη αγωνιστική Porsche της ιστορίας. Έτσι, για να έχετε μια καλύτερη εικόνα ο «Μόμπι Ντικ» εφοδιάζονταν με εξακύλινδρο κινητήρα 3,2 λίτρων με 845 ίππους κάτω από την τεράστια ουρά του, ενώ έχει καταγραφεί να κινείται με 366 km/h στην ευθεία Mulsanne στο Le Mans.

Το Batmobile - BMW 3.0 CSL

Η BMW εκεί στις αρχές των 70’s έκανε τα μαγικά της. Πήρε το πολυτελές grand tourer της, το E9, και το μετέτρεψε στο απόλυτο αγωνιστικό αυτοκίνητο. Αρκετά αφύσικο για την εποχή…

Το story έχει ως εξής. Το 1972 ο Jochen Neerpasch ιδρύει το τμήμα της BMW Motorsport, γνωστό πλέον ως BMW M GmbH και παρουσιάζει την πρώτη μεγάλη του επιτυχία με την 3.0 CSL, η οποία κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού το 1973 και πολυάριθμους αγώνες στο Nürburgring.

Η CSL βασιζόταν στο κομψό κουπέ δρόμου των Βαυαρών, αλλά η προσθήκη μιας τεράστιας πίσω αεροτομής, ενός μπροστινού splitter και διαφόρων ακόμα αεροδυναμικών βοηθημάτων, την έκαναν να μοιάζει με όχημα που κλάπηκε από το γκαράζ… του Σκοτεινού Ιππότη στo Gotham City. Εξ΄ ου και το παρατσούκλι «Batmobile»… Ακόμα πιο εντυπωσιακό όμως, είναι το γεγονός ότι υπήρχε και μια ειδική έκδοση για χρήση στο δρόμο που ήταν σχεδόν πανομοιότυπη με την αγωνιστική!

Δείτε ακόμη: Σε δημοπρασία η πιο ονειρική συλλογή αυτοκινήτων της Ευρώπης

Το όνομα CSL σήμαινε «Coupe Sport Lightweight», γι' αυτό και κάτω από όλη αυτή τη ψαγμένη αεροδυναμική ταυτότητα, υπήρχαν πάνελ αλουμινίου, λεπτός χάλυβας, με την BMW να αφαιρεί κάθε τι σχετικό και με την ηχομόνωση όπως για παράδειγμα τα τζάμια από τα παράθυρα (τοποθέτησε plexiglass)!

Για την κίνηση του θρυλικού M30, φρόντιζε ένας εν σειρά εξακύλινδρος κινητήρα 3,0 λίτρων με μηχανικό ψεκασμό καυσίμου και 210 ίππους στο μοντέλο που ήταν νόμιμο για κυκλοφορία στο δρόμο. Μπορεί η ισχύς να ακούγεται «λίγη» για τα σύγχρονα δεδομένα, αλλά έχετε κατά νου ότι μιλάμε για ένα grand tourer που ζύγιζε περίπου όσο ένα Mazda MX-5. Πρώτης γενιάς… Για την ιστορία, η αγωνιστική έκδοση απέδιδε πολύ πάνω από 400 ίππους.